William Hill: Ο τζέντλεμαν των μπουκμέικερ!

william hill ιδιοκτητης

William Hill. Ο πατέρας του στοιχήματος όπως το ξέρουμε σήμερα

«Τα πρακτορεία στοιχήματος είναι ο καρκίνος της κοινωνίας! Βρίσκονται σε κάθε γωνιά κυνηγώντας τον εργαζόμενο άνθρωπο! Το στοίχημα είναι μια ψυχαγωγική δραστηριότητα, αλλά μόνο γι’ αυτούς που μπορούν να την αντέξουν οικονομικά, όχι για όσους περιμένουν το βδομαδιάτικο κάθε Σάββατο».

Ποιος θα μπορούσε να ξεστομίσει τόσο βαριές κουβέντες; Μάλιστα όχι τα τελευταία χρόνια, αλλά τον Μάιο του 1961, όταν η βρετανική κυβέρνηση νομιμοποίησε τα πρακτορεία (κυρίως ιπποδρομιακού) στοιχήματος σ’ ολόκληρη την επικράτειά της; Κάποιος εκπρόσωπος των συντηρητικών εκκλησιαστικών κύκλων; Κάποια ένωση ανύπαντρων ηλικιωμένων κυριών; Ή ο πιο γνωστός μπουκμέικερ, ο ίδιος ο William Hill; Ναι, καλά καταλάβατε.

Ο William Hill, ο ιδρυτής και για όλη τη ζωή του ιδιοκτήτης της ομώνυμης εταιρίας στοιχημάτων, δεν έπαψε ούτε μία στιγμή να θεωρεί τον εαυτό του ευπατρίδη και την ασχολία του ερασιτεχνική. Σε αντίθεση με άλλους μπουκμέικερ δεν έβαλε σκοπό της ζωής του το χρήμα, ούτε έκανε σπάταλη ζωή. Τον ενδιέφερε περισσότερο η διαδικασία και λιγότερο το κέρδος που απορρέει απ’ αυτήν. Ήταν ο πρώτος που συνέδεσε το όνομά του με την αξιοπιστία. Αυτό άφησε και σαν κληρονομιά στην ομώνυμη εταιρία, που έγινε γνωστή πια στα πέρατα του κόσμου μέσω του διαδικτύου και έκανε το όνομά του μακράν το πιο αναγνωρίσιμο στην στοιχηματική πιάτσα ακόμα και της Ελλάδας.

Από τον πόλεμο στον ιππόδρομο

william hill story 1

Στυλ, ευγένεια και αξιοπιστία. Τα τρία κύρια χαρακτηριστικά του William Hill.

Γεννημένος στις 16 Ιουλίου 1903 στο Μπέρμιγχαμ, ο Χιλ γνώρισε πολύ φτωχικά παιδικά χρόνια. Ήταν το δεύτερο από τα 13 (!) παιδιά της οικογένειας, και από τα 12 του αναγκάστηκε να δουλέψει στη φάρμα ενός θείου του. Δύο χρόνια αργότερα, με την κορύφωση του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, έπιασε δουλειά στη BSA, την μεγάλη πολεμική βιομηχανία της πόλης. Συγκεκριμένες πληροφορίες για την παιδική του ηλικία δεν έδινε ούτε ο ίδιος, παραδέχτηκε μόνο ότι το 1919, στα 16 του, είπε ψέματα για την ηλικία του και κατατάχθηκε στους Black & Tans, μια στρατιωτική ομάδα που είχε σκοπό να βοηθήσει στην κυριαρχία των Βρετανών στη γειτονική Ιρλανδία, όπου πήρε μέρος και σε αιματηρά επεισόδια εναντίον του IRA.

Οι πρώτες επαφές του με το στοίχημα ήταν την εποχή της BSA, όταν συμμετείχε σε παιχνίδι με άλλους βιομηχανικούς εργάτες. Κατά τη διάρκεια της θητείας του, πάντως, άρχισε να τον ενδιαφέρει ο ρόλος του μπουκμέικερ. Τα πρώτα του στοιχήματα τα δέχτηκε στην παμπ Moss Folley, στο Μάλοου, μια μικρή πόλη κοντά στο Κορκ. Όταν επέστρεψε στο Μπέρμιγχαμ είχε πια αποφασίσει να γίνει μπουκμέικερ.

Η χρεωκοπία γιγαντώνει την φήμη του

Μπήκε στο σκληρό κόσμο των μπούκηδων το 1925, με πλήρως νόμιμη άδεια, παίρνοντας ιπποδρομιακά στοιχήματα. Για να προσελκύσει πελάτες έδινε μεγαλύτερες αποδόσεις από τους άλλους, εξαντλούσε και τα όρια κυρίως στα αουτσάιντερ, και η πρώτη του προσπάθεια ήταν καταστροφική. Δεν χρειάστηκαν πολλά, τρεις νίκες κάποιων απίθανων αουτσάιντερ για να τον αφήσουν ταπί. Έχασε όλο το κεφάλαιό του, πλην όμως κέρδισε σε αξιοπιστία. Στον γκρίζο κόσμο του στοιχήματος δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι ο μπουκ θα πλήρωνε, ειδικά πολύ μεγάλα ποσά. Ο Χιλ πλήρωσε μέχρι τελευταίας πένας.

Τον βρίσκουμε στο Λονδίνο, να έχει επικεντρωθεί πια σε στοιχηματισμό greyhounds (αγώνες σκύλων). Τα πρώτα σημαντικά κέρδη του από το στοίχημα τα επένδυσε σε μετοχές του Northolt Park Racetrack, ενός ιπποδρομίου που έγινε αργότερα πασίγνωστο για τους αγώνες αλόγων πόνι που φιλοξενεί ακόμα και σήμερα. Εκεί έδωσε και το μήνυμα ότι μπήκε στη δουλειά για να μείνει, όχι για να τα κονομήσει και να φύγει.

Η επίσημη αρχή της ομώνυμης εταιρείας του (William Hill) έγινε το 1934, όταν άνοιξε το πρώτο του γραφείο στην Παρκ Λέιν. Η τεράστια δημοφιλία του στην αρχή οφείλεται σ’ ένα νομικό παραθυράκι που ανακάλυψε ο ίδιος και τον έκανε ασυναγώνιστο έναντι των υπολοίπων.

Στην Αγγλία τότε το στοίχημα με μετρητά θεωρούνταν παράνομο. Ο Χιλ άνοιξε το γραφείο του πείθοντας τους πελάτες να του υπογράφουν επιταγές εβδομάδες πριν τις ιπποδρομίες που ήθελαν να παίξουν. Οι επιταγές εξαργυρώνονταν (και τα κέρδη των παικτών, αν υπήρχαν, πληρώνονταν) μετά το τέλος της ιπποδρομίας, οπότε η διαδικασία ήταν καθ’ όλα νόμιμη. Εκεί, όμως, χτίστηκε και η πρωτοφανής για μπουκμέικερ της εποχής αξιοπιστία του Χιλ. Δεν ήταν καθόλου φρόνιμο την εποχή εκείνη να υπογράφεις επιταγή στο όνομα ενός μπουκμέικερ, όμως σ’ όλα τα χρόνια λειτουργίας του το γραφείο του Χιλ δεν δέχτηκε ούτε ένα παράπονο. Με τον καιρό όλοι οι μπουκμέικερ ακολούθησαν αυτό το κόλπο, όμως ο Χιλ είχε ήδη καθιερωθεί ως ο πιο αξιόπιστος στην πιάτσα.

Πριν ακόμα λήξει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος, το 1944, ο Χιλ προχώρησε σε μία ακόμα καινοτομία: Έγινε ο πρώτος μπουκ που πρόσφερε ποδοσφαιρικό στοίχημα με προκαθορισμένες αποδόσεις (fixed odds). Στην ιστορία μπορεί να γράφεται ότι η πρωτοπόρος εταιρεία είναι η Ladbrokes, ωστόσο τα κουπόνια του Χιλ είναι παλαιότερα.

william hill πρακτορείοΣτις αρχές της δεκαετίας του 1960, όταν τα γραφεία στοιχημάτων έγιναν πια νόμιμα, η Ladbrokes κοινοποίησε μια διαφήμιση που ανέφερε γι’ αυτή την πρωτιά της στο ποδοσφαιρικό στοίχημα. Ο Χιλ, θιγμένος που του πήραν την πρωτιά, δεν δίστασε να τους μηνύσει και να φτάσει την υπόθεση στα δικαστήρια. Τον ενδιέφερε, όμως, μόνο το ηθικό μέρος του πράγματος και όχι τυχόν αποζημίωση, έτσι στη μήνυση ανέφερε ότι διεκδικούσε μόνο μία λίρα (!) συν τα δικαστικά έξοδα. Το δικαστήριο τον δικαίωσε.

Η τρίτη και σημαντικότερη πρωτιά του Χιλ ήταν ότι έγινε η πρώτη στοιχηματική εταιρεία που μπήκε στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, ήδη από το 1954. Από το 1955 ως το 1961 οι μετοχές της εταιρείας του άξιζαν περισσότερα από 5 εκ. στερλίνες κι αυτή η υπερβολική ρευστότητα τον βοήθησε να επεκταθεί με καταστήματα σ’ όλη τη Βρετανία. Έκτοτε παραμένει μια από τις πιο αξιόπιστες στοιχηματικές φίρμες.

Εκατομμυριούχος… αλλά απλός και τζέντλεμαν

Στη ζωή του ο Χιλ υπήρξε μάλλον απλός. Σε ηλικία μόλις 20 ετών παντρεύτηκε την Ντέιζι Μπέρλι, το κορίτσι του κομμωτηρίου της γειτονιάς του, με την οποία ήταν ερωτευμένος από μικρός. Έκαναν μια κόρη, την Καθλίν (την οποία ονόμαζε Μπαμπλς), την οποία έχασε από ανίατη ασθένεια το 1961. Τα χρήματα που κέρδιζε από τη δουλειά του δεν τα επένδυε σε σπίτια και γιωτ, αλλά σε ιπποδρόμια σε ολόκληρη τη Βρετανία. Για ένα διάστημα είχε στην ιδιοκτησία του και άλογα και κέρδισε τέσσερις διαφορετικούς τίτλους από το 1949 ως το 1958. Η εταιρία του, επίσης, ήταν σπόνσορας σε πολλές λίγκες κρίκετ νέων κυρίως στην κεντρική Βρετανία.

Το μόνο πάθος που επέτρεπε στον εαυτό του πλην του στοιχήματος ήταν το ψάρεμα. Όλες τις ημέρες της ξεκούρασής του τις περνούσε σε θαλασσινά ταξίδια σε όλο τον κόσμο, με σκοπό το ψάρεμα. Έλεγε, μάλιστα, ότι κατά τη διάρκεια του ψαρέματος έπαιρνε τις πιο καθοριστικές αποφάσεις για το μέλλον της εταιρίας του.

Φημολογείται ότι ο Χιλ είχε συχνά τηλεφωνική επικοινωνία με την ίδια τη βασίλισσα Ελισάβετ Β’, η οποία του έδινε και ιπποδρομιακό στοίχημα! Ο ίδιος ποτέ δεν επιβεβαίωσε αυτές τις φήμες. Αρκούνταν σ’ ένα χαμόγελο και, ως γνήσιος τζέντελμαν, έλεγε: «Ένας κύριος δεν πρέπει να αποκαλύπτει ποτέ αν και πότε μιλάει με μια κυρία»…

Το αντίο

Ο Χιλ αποφάσισε να αποσυρθεί από τη δουλειά το 1970. Τότε είπε ότι δεν ξέρει με τι θα ασχολείται καθημερινά, αφού ο στοιχηματισμός είναι όλη η ζωή του. Λίγους μήνες αργότερα πέθανε στο σπίτι του στο Νιουμάρκετ της κομητείας Σάφολκ.

Η εταιρεία του στην αρχή εξαγοράστηκε από την Sears Plc., μια εταιρεία κατασκευής υποδημάτων. Το 1988 την αγόρασε ο όμιλος Grand Metropolitan και έναν χρόνο αργότερα πέρασε στα χέρια του ομίλου Brent Walker. Το 1997 εξαγοράστηκε από την τράπεζα επενδύσεων Nomura για 700 εκ. στερλίνες. Δύο χρόνια αργότερα η τράπεζα πούλησε στην CInven & CVC Partners για 825 εκ. στερλίνες. Τελικά η εταιρία μπήκε πάλι στο χρηματιστήριο του Λονδίνου, αυτή τη φορά με το κανονικό της όνομα, το 2002.

Το 2000 η εταιρεία αποφάσισε να κάνει το παγκόσμιο βήμα με υπηρεσίες τηλεφωνικού και διαδικτυακού στοιχήματος, όμως αντιμετώπισε ένα μεγάλο πρόβλημα: Η διεύθυνση williamhill.com ήταν ήδη πιασμένη από ένα… οινοποιείο στην Καλιφόρνια! Η εταιρία επένδυσε στη διεύθυνση willhill.com, παρ’ ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του κανείς δεν αποκάλεσε τον Χιλ «Γουίλ»! Το 2009 η εταιρία ήλθε σε συμφωνία με το οινοποιείο, το οποίο είχε σταματήσει τις εργασίες του το 2005, για να αγοράσει τον τίτλο. Πλέον η εταιρεία αξίζει πολλά περισσότερα από 1 δις λίρες, την αρχική της αξιολόγηση όταν έγινε δεκτή στο χρηματιστήριο.

Σχόλια